نبض زمان آرام می تپد روزی کودکم خواهد آمد

هزار خواهش و آیا هزار پرسش و اما هزار چون و هزاران چرای بی زیرا هزار بود و نبود هزار شاید و باید هزار باد و مباد هزار کار نکرده هزار کاش و اگر هزار بار نبرده هزار پوک و مگر هزار بار همیشه هزار بار هنوز ..... مگر تو ای همه هرگز ! مگر تو ای همه هیچ ! مگر تو نقطه ی پایان بر این هزار خط ناتمام بگذاری ! مگر تو ای دم آخر در این میانه تو سنگ تمام بگذاری .   ...

...

هر بار که تو را یاد می کنم ، گم می شود تکه ای از من ؛ در من !! همین روزهاست که " تمام شوم ..... "     ...

خیلی وقت است فراموش کرده ام ، کدامیک را سخت تر می کشم ؟ رنج ! انتظار ! یا نفس را  .....؟؟ ...

از خدا پرسیدم : اگر در سرنوشت من ، همه چیز از پیش نوشته ای پس آرزو کردن چه سود !!!!! خدا گفت : شاید در سرنوشتت نوشته باشم ..... هر چه آرزو کند .....!! عزیز دل مادر ، من از خدا ، داشتن تو را آرزو میکنم .   ...

...

احساس بچه ی بهانه گیری را دارم که بدش نمی آید برخیزد و سر همه داد بکشد و بعد خود گوشه ای کز کرده و های های بگرید ..... !! این است حال این روزهای من !! " خدا بزرگ است "  تنها این جمله به من آرامش می دهد .   ...

...

در آسمان آبی دلم ، جایی برای ابرها نیست مادرم ! دعایم کن که با دعایت ، دلم خانه دردها نیست .   ...

روزهای خوب ، خواهند آمد ..... ...